Oficjalna Strona TS Wisła Zakopane

Osiągnięcia zawodników TS Wisła Zakopane

Klub wychował wielu olimpijczyków i mistrzów. Najważniejsze osiągnięcia zawodników klubu przedstawiamy poniżej:

W 1956 roku pierwszy historyczny zimowy medal olimpijski dla Polski zdobył Franciszek Gąsienica-Groń. W czasie Olimpiady w Cortina d'Ampezzo zajął on trzecie miejsce i tym samym wywalczył brąz.

Franciszek Gąsienica-Groń urodził się 30 wrzenia 1931 r. w Zakopanem. Specjalizował się w dwuboju klasycznym - kombinacja norweska: bieg i skok. Największym jego sukcesem był bršzowy medal na Igrzyskach Olimpijskich w Cortinie w roku 1956. Startował w barwach klubu "Wisła - Gwardia Zakopane". Do "Wisły" zapisał się w roku 1948. Jako junior słynšł z wszechstronności i zdobywał medale w Mistrzostwach Polski juniorów w konkurencjach alpejskich. Z sukcesami startował także w biegach narciarskich. W 1952 roku, po ukończeniu Technikum Mechanicznego w Gliwicach otrzymał bilet do wojska. Jako żołnierz startował w różnych spartakiadach Wojska Polskiego, między innymi zwyciężył we Wrocławiu na 200 m kraulem, za co otrzymał pierwszą klasę sportową. Bardzo często grał w piłkę nożną, która stała się jego kolejną sportową pasją. Po wyjściu z wojska i powrocie do Zakopanego spotkał trenera Orlewicza. Ten zachęcił go, by powrócił do narciarskiego wyczynu, ale już jako kombinator klasyczny.

Przed Cortiną prawie nikt, no może poza trenerem Orlewiczem, nie wierzył w możliwości Gronia. Nie był przewidziany na wyjazd olimpijski. Orlewicz zapowiedział wtedy, że jeśli Groń nie pojedzie na olimpiadę to on zrezygnuje ze swojej funkcji. Poskutkowało. Władze sportowe zgodziły się, by zakopiańczyk pojechał na przedolimpijskie zawody w kombinacji norweskiej do Le Brassus w Szwajcarii. Tam Polak wygrał kombinację. W ekipie polskiej wrzało. Trzeba było, czym prędzej zdobywać dla Gronia wizę do Włoch, której nie posiadał. I Groń pojechał do Cortiny. Na treningach zadziwił wszystkich. Skakał najdalej z rywali, a mistrzowie kombinacji norweskiej - Norweg Sverre Stenersen i Eriksson ze zdziwieniem spoglądali na zawodnika, który przebojowo wdarł się do grona najlepszych.

Pierwsza konkurencja były skoki. Franciszek Gąsienica-Groń zajšł w nich dziewiątš pozycję. Po pierwszej serii zajmował ostatnie miejsce, swój skok zakończył upadkiem. W dwóch kolejnych swoich próbach oddał skoki na odległość: 72,5 oraz 74 metrów. Do pierwszego w konkursie Rosjanina Moszkina stracił 14,5 punktów. Gąsienica-Groń był zdruzgotany porażką w skokach. Liczył, po udanych treningach, co najmniej na miejsce w czołowej trójce. Postanowił, więc walczyć na trasie biegu na 15 km. Całą trasę obstawili polscy alpejczycy i hokeiści, by dopingować swoich kolegów. Gąsienica-Groń biegł jak w transie, mijał jednego przeciwnika za drugim. Na dwa kilometry przed metą dopadł świetnego Włocha Pruckera. Za chwilę sytuacja staje się tragiczna, bo Włoch nagle przewraca się na stromym zjedzie. Groń jest tuż za nim i w ostatniej sekundzie wymija go i wpada w głęboki śnieg obok trasy. Szybko się podnosi - narty całe - biegnie dalej, mija Włocha, wpada na metę. Podbiegają do niego ludzie, gratulują. Nagle dziennikarze i trenerzy ze Związku Radzieckiego przybiegają i mówią, że zdobył brązowy medal. Norweg Stenersen na najwyższym podium, Szwed Eriksen był drugi, a nasz reprezentant trzeci.

Po zakończeniu startów olimpijskich w 1956 roku Franciszek Gąsienica-Groń startował w kombinacji do 1964 roku. Za swój medal olimpijski otrzymał talon na motocykl WFM (popularna "wuefemka"). Startował nadal, ale już bez tak wielkich i spektakularnych sukcesów. Podczas Mistrzostw Świata w 1958 roku był 24. w kombinacji. Do jego sukcesów należą także starty w Mistrzostwach Polski. Franciszek Gąsienica-Groń był mistrzem Polski w kombinacji klasycznej w roku 1958, podczas zawodów w Wiśle-Szczyrku, czterokrotnym wicemistrzem kraju: w kombinacji klasycznej (1956, 1957, 1959) i w skokach (1957). W 1957 roku doznał bardzo poważnej kontuzji podczas konkursu skoków, rozegranego w ramach Memoriału imienia Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny. Upadek na Krokwi zakończył się dla Franciszka Gronia fatalnie: rozległy wstrząs mózgu, poważnie uszkodzone kręgi szyjne kręgosłupa. Trzy dni w szpitalu znajdował się w stanie śpiączki. Po wyleczeniu wrócił do skoków, ale już na krótko i po zakończeniu kariery został trenerem w "swoim" klubie, czyli w "Wiśle"¹.

W 1970 roku Stanisław Daniel-Gąsienica zdobył brązowy medal.

Stanisław Gąsienica-Daniel urodził się 6 marca 1951 roku w Zakopanem, jako syn Marii i Józefa. Wychowywał się na Olczy. O wyborze skoków narciarskich zadecydował przypadek. Jego przygoda ze skokami zaczęła się w wieku 7 lat. Bardzo chciał spróbować się z rówieśnikami na Maleńkiej Krokwi i skoczyć na prawdziwej skoczni. Akurat w tym samym czasie odbywał się na tym obiekcie trening zawodników "Wisły-Gwardii". Był z nimi trener Jan Gąsiorowski. Oglądał skoki młodego Stanisława i po treningu zapytał czy należy do klubu. Gąsienica-Daniel nie należał, więc trener wieczorem przyjechał do niego do domu, poprosić o zgodę rodziców. Ojciec od razu się zgodził.

Pierwszy raz na Krokwi skoczył, gdy miał 14 lat. Na pierwsze sukcesy nie trzeba było długo czekać. W 1968 roku na Mistrzostwa Polski juniorów w grupie "B" wywalczył dwa złote medale. Rok póniej 18-latek wywalczył dwa tytuły mistrzowskie juniorów w grupie "C". W 1969 roku otrzymał powołanie do kadry seniorów. Wraz z Tadeuszem Pawlusiakiem i Józefem Przybyłą zdobywa Puchar Przyjani na skoczniach Wisły, Szczyrku i Zakopanego. W punktacji indywidualnej zajął 10. pozycję. W tym samym roku wyskakał także vicemistrozstwo kraju na Wielkiej Skoczni, mistrzostwo Tatrzańskiego Okręgu Narciarskiego. Zdobył medal na Zimowej Spartakiadzie Armii Zaprzyjanionych w Szpindlerowym Młynie. Z dobrymi wynikami startuje też w Turnieju Czterech Skoczni, a jego najlepszy rezultat to ósme miejsce.

Konkurs skoków na dużej skoczni w Szczyrbskim Jeziorze w rozegrany w ramach Mistrzostw świata w 1970 roku, miał się okazać szczęśliwy dla polskich orłów. Po pierwszej serii prowadził Pawlusiak, Gąsienica-Daniel (92 metry) był dziewiąty. Drugi skok na odległość 100,5 metrów zapewnił mu brązowy medal Mistrzostw świata. W tym samym sezonie Polacy zostali zaproszeni na konkurs skoków na "mamucią" skocznię w Iron Wood w Stanach Zjednoczonych. Niestety Stanisław Gąsienica-Daniel pojechał na te zawody chory. Lekarz na miejscu przepisał mu antybiotyki i kazał leżeć w łóżku, jednak on nie wytrzymał i już drugiego dnia zawodów poszedł na skocznię. Zajął piątą lokatę. Skoczył 115 metrów, wygrał Raska. Sezon 1969/70 był bardzo udany: ósma pozycja na Holmenkollen, drugi na skoczni Odensbakken, drugi w Kirowsku. Wywalczył dwa tytuły na Mistrzostwa Polski.

Jedynym startem olimpijskim Stanisława Gąsienicy-Daniela był udział w Zimowych Igrzyskach w Sapporo. Jednak start był nieudany, w konkursie zajął 39. miejsce na skoczni małej i 31. na dużej. Po zawodach w Sapporo odniósł kontuzję, która wyeliminowała go z uprawiania skoków narciarskich. Podczas zgrupowania w Austrii, upadł na prawą rękę, naciągnął wiązadła. Kontuzja był dość poważna, często się odnawiała. Od tego momentu Stanisław Gąsienica-Daniel skakał ostrożniej i niedługo zakończył karierę sportową.

Obecnie mieszka na Olczy, jest radnym Zakopanego i stara się o to, aby miasto miało obiekty na wysokim poziomie.²

W 1972 roku jedyny jak dotąd złoty medal w historii Polskich zimowych startów olimpijskich zdobył skoczek narciarski Wojciech Fortuna.

W 1977 roku Ewa Grabowska zdobyła wicemistrzostwo Świata Juniorów w narciarstwie alpejskim w zjeździe.

W 2004 roku Mateusz Rutkowski został Mistrzem Świata Juniorów w skokach narciarskich.

W 2005 oraz 2006 roku Klemens Murańka w Garmisch - Partenkirchen został mistrzem świata dzieci indywidualnym i drużynowym

Wielu innych zawodników TS Wisła startowało w zawodach o randze mistrzowskiej i w czasie Olimpiad zimowych.

¹Opracowanie Wojciech Szatkowski - Muzeum Tatrzańskie
²Na podstawie książki "Od Marusarza do Małysza" Wojciecha Szatkowskiego - Muzeum Tatrzańskie